یار کامانی

این سروده را تقدیم می کنم به دوست عزیز و برادر بهتر از جانم حاج احمد زرآبادی پور

که هجرت جان گدازش جسم و جان خانواده ، بستگان و دوستانش را سوخت و بدینوسیله

به پدر بزرگوار و خانواده عزیزش عرض تسلیت دارم

یار کامانی

یار کامانی من پرواز کرد

خویش را با خالقش دمساز کرد

با اروجش قلبها ویرانه شد

با نگاهش دیده ها را باز کرد

همنوا شد با حسین ابن علی

در وجودش هرچه بود ابراز کرد

او که با یاد شهیدان زنده بود

ایرج و سیروس را آواز کرد

شد دمی با آن شهیدان همنوا

گفتگویش را چنین آغاز کرد

این منم که آمدم باور کنید

با پیامش واقعا اعجاز کرد

من که مهمان خدای عادلم

پس نباید ای عزیزان ناز کرد

درس او شد رهنمود بی بدلیل

او خودش را از همه ممتاز کرد

دل برید از یار و انصارش ولی

سوی هم کیشان خود پرواز کرد

بهاردلها...