احمد اللهیاری

او که با پیر جوان اهل جبهه یار بود

او که از فرماندهان خوب مردم دار بود

از شجاعت ها ی اوتوصیف نتوانم نوشت

در میادین نبرد او روز و شب بیدار بود

نام او ورد زبان مردمان جبهه بود

پیش پایش کوه و دشت و دره ها هموار بود

دشمن از آوازه ی او سخت نالان بود وبس

برسر دشمن همیشه کوهی از آوار بود

او برای بچه ها خدمت گذاری ساده بود

آن دلاور مرد عاشق پیشه یک سردار بود

خستگی هرگز برای آن بشر معنا نداشت

در دل جنگ و جدل فرماندهی قهار بود

ما برای استراحت می نشستیم دور هم

آن دلاور دیده بان دشتی از نیزار بود

لحظه ای دم برنیاورد از بد و خوب کسی

شک ندارم استخوان در حلق استکبار بود

احمد اللهیاری ترسی از دشمن نداشت

او حریف بی بدیل دشمن قدار بود

در عزایش آسمان شهر من خون گریه کرد

چون برای مردمان بینوا غمخوار بود

بهاردلها...