فراز دار

تمام عمر خود را پای عشق یار می مانم

برای دیدنش در کوچه و بازار می مانم

نپرسی از دلم با او چگونه دوستی دارد

چرا من در رکابش روز و شب بیدار می مانم

نماز شکر می خوانم برای بودن با او

کنارش من بدون خرقه و دستار می مانم

بپای عشق او بود و نبودم را فنا کردم

بپایش تا قیامت با دلی غمبار می مانم

اگر یارم بخواهد از من درمانده ی مجنون

زمان باد و باران بر فراز دار می مانم

چنان گل پای او پرپر شدن را آرزو دارم

اگر رخصت دهد چون آب در نیزار می مانم

دل و دست و زبانم در حضورش بند می آید

بخواهد من به عشقش لابلای غار می مانم

از آنجایی که همدردی ندارم من بغیر از او

ازین پس روی سکو پای این دیوار می مانم

اگر سقف و ستونش بر سرم آوار هم باشد

به عشقش زیر آن آوار لاکردار می مانم

ز بس شور و شرر دیدم بپای عشق محبوبم

ولیکن من درین ره تا قیام یار می مانم

بهاردلها...