غریبانه

ای که ایران از وجودت شد بهشت روزگار

ای که با نامت گرفته هر کجایی اعتبار

چون غریبانه درین وادی شدی نقش زمین

خاک این وادی عزیزم شد ز رویت شرمسار

ای که از خورشید عالمتاب نورانی تری

در دلم ریشه دواندی نازنینا بی شمار

عاشقانه عاشقی کردم به عشقت دلبرا

در میان این همه سوز و کداز مرگبار

درس ایثار فداکاری به من آموختی

راه و رسمت شد برای اهل عالم آشکار

تا تو بودی زوزگار خوب و نازی داشتم

چون تو رفت من ندارم زره ای صبر و قرار

پس بیا یک بار دیگر در کنار من بمان

تا بگیرد زندگی من به خود بوی بهار