امید من

شدم راهی برای دیدنت یار وفادارم

برای اینکه بودی مرحمی بر این دل زارم

ازین دوری ما دل می شود رنجور و نا آرام

بیا چون اعتبار من تویی شمع شب تارم

نباشی در کنارم زندگی معنا نخواهد داد

مگر ای نازنینم من به تنهایی سزاوارم

نباشی پیش رویم کل دنیا را نمی خواهم

برای اینکه هستی هر کجایی یار و غمخوارم

سر و جان و تنم را من فدایت می کنم هر دم

که باشد همدم و هم داستانت قلب بیمارم

دل دیوانه ی خود را بپایت می زنم آتش

ببینی من بپایت تا همیشه اهل ایثارم

بیا یک تار مویت را به صد دنیا نخواهم داد

برای اینکه عشقت را به جان و دل خریدارم

بهاردلها...